Prezent dla dwulatka. Jak trafić, kiedy widuje się wnuka co dwa tygodnie

Do tego dochodzi kwestia praktyczna. Rodzice widzą dziecko codziennie i wiedzą, co leży w domu. Babcia i dziadek zwykle nie — i stąd bierze się drugi taki sam sorter albo zestaw, który okazuje się za trudny na najbliższy rok.

Co dwulatek potrafi, a czego jeszcze nie

W tym wieku dziecko chodzi, biega, wspina się i nie usiedzi długo w jednym miejscu. Dzieci w tym wieku skupiają się na jednej rzeczy od kilku do kilkunastu minut — tyle koncentracji mają na tym etapie do dyspozycji i nie ma to nic wspólnego z tym, czy zabawka jest ciekawa.

Zaczyna się za to zabawa w udawanie. Miś malucha je obiad, klocek jest samochodem, plastikowy talerzyk służy do przyjęcia dla całej rodziny. Dziecko uczy się w ten sposób mówić i porządkować obraz świata, a przy okazji rośnie jego słownictwo — dwulatek dokłada nowe słowa niemal codziennie.

Czego jeszcze nie ma: cierpliwości do reguł, umiejętności czekania na swoją kolej i precyzji potrzebnej do drobnych elementów. Gry planszowe, puzzle z kilkunastoma kawałkami, zestawy typu memory ćwiczące pamięć i zapamiętywanie przyjdą za rok albo dwa. Kupione teraz, kończą się złością — dziecka, że nie wychodzi, i kupującego, że prezent leży nietknięty. Dwulatek dopiero uczy się radzić sobie z emocjami, więc przegrana czy nieudana próba są dla niego trudne.

Cztery rzeczy, które zwykle się sprawdzają

Zabawki, które można wykorzystać na kilka sposobów. Klocki, zestawy do zabawy w dom i w gotowanie, pojazdy, pojemniki do przesypywania, sortery uczące dopasowywać kształty i nazywać nazwy kolorów. Nie mają jednego słusznego scenariusza, więc dziecko wraca do nich przez miesiące, a nie przez tydzień. Takie zabawki edukacyjne rozwijają wyobraźnię właśnie dlatego, że zostawiają miejsce na własny pomysł.

Rzeczy do ruchu. Jeździk, piłka, tunel, zabawka do ciągnięcia. Dwulatek potrzebuje rozładować energię także wtedy, gdy pada i nikt nie wychodzi na dwór.

Kreatywne zabawki z grubym śladem. Kredki, które da się złapać całą dłonią, farby do malowania palcami, duże kartki. To wiek pierwszych bazgrołów i satysfakcji z tego, że po ruchu ręki coś zostaje na papierze, a przy okazji ćwiczy to małą motorykę.

Coś, co robicie razem. Książeczka czytana na kolanach, prosta gra w chowanego z przedmiotem, wspólne budowanie wieży. Przy prezencie od dziadków to często wartość większa niż sam przedmiot — dorośli są w tym wieku najlepszym towarzyszem zabawy.

Przeglądając zabawki dla 2 latka, warto patrzeć nie na liczbę funkcji wypisaną na pudełku, tylko na to, ile z zabawy zostaje po stronie dziecka. Przedmiot, który po naciśnięciu przycisku robi całe przedstawienie, zajmuje uwagę na kilka dni. Ten, który wymaga pomysłu, zostaje na dłużej. Zestawy wykonane z drewna zwykle wytrzymują dłużej niż lekki plastik i częściej wracają potem do młodszego rodzeństwa.

Trzy pytania, które warto zadać rodzicom

Rozmowa przed zakupem oszczędza rozczarowania po obu stronach i nie psuje niespodzianki, jeśli zapytać ogólnie.

Czego dziecko ma już dużo? Zwykle są to auta albo pluszaki — dwie kategorie, które dublują się najczęściej.

Ile jest miejsca? Duży zestaw w małym mieszkaniu bywa kłopotem, nawet jeśli dziecko się nim zachwyci. Warto wiedzieć, zanim kupi się coś, co zajmie pół pokoju.

Czy są rzeczy, których rodzice wolą unikać? Jedni nie chcą zabawek grających, inni ograniczają plastik. To nie kaprysy, tylko codzienne życie w czterech ścianach — łatwiej zapytać, niż potem patrzeć, jak prezent znika do szafy.

Czego lepiej nie kupować

Zabawek na wyrost, bo dziecko szybko rośnie. Zestaw opisany „od 3 lat" nie poleży grzecznie do trzecich urodzin — częściej trafia do szafy po pierwszej nieudanej próbie. Oznaczenie wieku dotyczy zresztą także wielkości elementów i bezpieczeństwa, nie samej trudności.

Kompletu wszystkiego naraz. Dwulatek, który dostaje pięć rzeczy w jeden dzień, nie zajmie się żadną. Jedna dobrze dobrana zabawka robi dla jego rozwoju więcej niż torba z prezentami.

Rzeczy wymagających stałego udziału dorosłego, jeśli kupujecie je z myślą o samodzielnej zabawie. Bywa i odwrotnie — to dobry wybór, gdy prezent ma być pretekstem do wspólnego czasu, tylko wtedy dziecko nie będzie przy nim samodzielny. Warto wiedzieć, o co Wam chodzi.

Kiedy nie wiadomo, co wybrać

Najbezpieczniejsza zasada przy dwulatku brzmi: raczej o pół roku wstecz niż o rok do przodu. Zabawka trochę za łatwa da radość od pierwszego dnia i posłuży jeszcze długo. Za trudna poleży.

Jeśli wolicie nie przeglądać setek pozycji, w sklepie internetowym łatwiej zawęzić wybór, o ile kategorie są ułożone według wieku dziecka, a nie samego typu produktu — wtedy zakupy zajmują kilka minut zamiast godziny.

A jeśli prezent i tak okaże się chybiony, nic straconego. Wystarczy schować go na kilka miesięcy i wyjąć, gdy dziecko dorośnie — w tym wieku pół roku różnicy potrafi zmienić wszystko.